Het begon met een lijstje…

Mijn leven veranderde van de ene op de andere dag. In korte tijd ontwikkelde ik een gevoeligheid voor tyramine, gluten en koolhydraten. De tyraminegevoeligheid was — en is — het zwaarst. Als ik het vermijd is er niks aan de hand, maar anders heb ik een lange lijst van symptomen en géén energie. Dan ben ik een dag lang echt uitgeschakeld.

De diëtiste gaf me een advies, een lijst van wat ik wel en niet mocht. In eerste instantie vooral over gluten een koolhydraatbeperking. Pas na een halfjaar zoeken wat er nou mis was, kwamen we op de tyramine. Er volgde een uitgebreide lijst van wat ik niet meer kon eten en drinken, bovenop de eerdere beperkingen. Vleeswaar, kazen, gefermenteerde producten, olijven, bepaalde groenten en fruit, rode wijn, alles met soja, sommige noten. Het goede nieuws: het werkte. En als de feedback zo heftig en direct is, ben je ook gemotiveerd om het vol te houden.

Maar wat eet je nog als je eigenlijk alleen vers vlees, een paar groentes, bessen en sommige noten kunt eten? Als bourgondiër en foodie genoot ik graag van alle lekkernijen die er te vinden of te koken zijn. Het was om depressief van te worden. En ik had het er ook zwaar mee. Wat ik miste was niet informatie over wat gevaarlijk was. Dat begreep ik wel. Wat ik miste was iemand die me leerde hoe ik met die beperkingen tóch lekker kon koken. Hoe ik van het korte lijstje toegestane ingrediënten kwam naar een gezond voedingspatroon. Niet alleen, wat is een gezond recept voor een maaltijd, Maar wat eet je op een dag? En verspreid over de week? Hoe kon ik smaken en texturen opbouwen zonder de ingrediënten die ik gewend was. Het is me gelukt. Uiteindelijk.

Zelf het antwoord zoeken

Ik heb een groot kooktalent. Met een handvol ingrediënten iets lekkers maken — dat kan ik. Maar ook voor mij was het een zoektocht. Ik heb tientallen boeken gelezen over voedingsleer, tyramine-biochemie, glutenvrij koken, het mediterrane migrainedieet. Ik heb het werk van Michael Greger bestudeerd, de inzichten van Tim Spector over het microbioom, de kooktechniek-bijbel van Harold McGee.

Zo bouwde ik een arsenaal aan kennis op. Ik ontwikkelde eigen recepten, ontdekte kooktechnieken, alternatieven voor wat ik niet meer mocht. En ik merkte: het lukt. Ik eet gevarieerd, lekker en zonder klachten — binnen de strikte grenzen van mijn dieet.

Maar ik zag ook wat er om me heen gebeurde. Mensen met beperkend dieetadvies die het na een paar weken opgaven. Mensen die zeggen dat het ze niet lukt om genoeg binnen te krijgen als ze zich aan hun dieet houden. Of die terugvielen op steeds dezelfde beperkte gerechten. En mensen die eigenlijk nog net zo eten als eerst, maar dan zonder die ingrediënten die niet meer mogen. En dat is altijd teleurstellend – zonder die ingrediënten is het gewoon niet wat het was.

Je gaat koken en eten bijna als straf ervaren, terwijl je er eerst zo van kon genieten. Niet omdat je niet gemotiveerd bent, maar omdat niemand je heeft geleerd hoe het anders kan.

Waarom de Dieetvertaler

Het kan wél anders. Dat is de drijfveer achter mijn praktijk. Niet de kennis over wat je niet mag eten — die heb je als het goed is al van je diëtist. Maar de praktische keukenkunde die je nodig hebt om dat dieet om te zetten in een gezond voedingspatroon, in gezonde eetgewoontes die je ook écht vol kunt houden.

Ik ben CIVAS-gediplomeerd Voedingsdeskundige — een CRKBO-erkende opleiding die mij de formele basis geeft naast mijn zelfstudie en persoonlijke ervaring. Ik ben geen diëtist en geef geen medisch advies. Maar ik ben wél iemand die weet hoe het voelt, die de voedingsleer diepgaand kent, en die je leert koken op een manier die voor jou werkt.

“Ik ben de vertaler tussen het medisch advies van je diëtiste en de maaltijd die je vanavond op tafel zet”